گمشدههایی که استوری نمی شوند!
دکتر مجید مقدری: کارشناس رسمی کامپیوتر، فناوری اطلاعات و جرایم رایانه ای
5 اردیبهشت 1405، پنجاه و ششمین روز جنگ و قطعی سراسری اینترنت، منتشر شده در کانال «دیجیتال جرم» در پیام رسان «بله» digitaljorm@
از آن تلفنهای تلخ
امروز حدود ظهر بود که موبایلم زنگ خورد. صدای خانمی بود که پرسید” دکتر مقدری خودتون هستید؟ یه کلیپ از شما توی آپارات دیدم که در مورد ردیابی مفقودین هست. توروخدا کمکم کنید”. یهو گریه اش گرفت و صداش لرزان شد. میگفت از خراسان جنوبی تماس میگیره و خواهرش الان ۱۹ روزه گم شده. به پلیس هم اطلاع دادند و پلیس به نتیجهای نرسیده و میگن که گوشیش خاموشه و قابل ردیابی نیست.
سعی کردم اطلاعات بیشتری ازش بگیرم و راهنماییش کنم. صدای گریهاش بلندتر و بلندتر میشه و کلماتش نامفهومتر میشه.
جای خالی اینستاگرام
یاد موردهای مشابه در سالهای گذشته افتادم که عکسهای فرد گمشده به سرعت در اینستاگرام میچرخید و همه بازنشر و ریپستش میکردند و دهها میلیون نفر میدیدند تا اینکه یا گمشده پیدا میشد یا اینکه بخاطر ایجاد حساسیت عمومی، پلیس جدیتر موضوع رو پیگیری میکرد و اگر قتلی رخ داده بود سریعتر قاتلش پیدا میشد و مجازات میشد. اما الان اینستاگرام که جای خود، حتی اینترنت هم قطعه. عکسش رو توی کانال “بله” هم بزارم نهایتن چندهزار نفر میخوان ببینن که فایدهای نداره.
گمشدهها در تاریکی قطع اینترنت
طی روزهای گذشته متخصصان زیادی در مورد اثرات مخرب قطعی اینترنت در تعطیل شدن کسب و کارهای اینترنتی و بیکاری تعداد زیادی از مردم، و یا بروز تهدیدات امنیتی در تجهیزات کامپیوتری و یا عدم امکان تحقیقات توسط محققان و … مطلبها نوشتند. همهء اینها که نوشتند درسته، اما امروز متوجه شدم که اصلا حواسمون به گمشدهها نبود. چقدر گمشدههایی که با اطلاعرسانی گسترده توسط اینستاگرام یا گروههای واتساپی و تلگرامی میتونستن پیدا بشند و بخاطر عدم اطلاع رسانی ناشی از قطعی اینترنت، خبری ازشون نیست.
شرمندهات هستم خواهر من، من نیز با گریههای تو گریه میکنم. امیدوارم که گمشدهات سلامت به آغوش گرم خانواده باز گردد.
@digitaljorm
